پشت دیوار اتاق من صداهایی نا مفهموم به گوش می رسد .. صداهایی به مثابه پچ پچ های در گوشی دخترکان دبیرستانی سر زنگ های کسل کننده ی عربی ! به همان ضعیفی و به همان خفیفی.. و اینک در اینجا من دبیرم! اینجا قبیله ایست از آنِ من ! در اینجا من حکم رانی میکنم . و طبیعتا به همان زیرکی و تیزی که مختص معلم هاست عمل میکنم ...! اما در اینجا هیچ دخترکی نیست تا اندکی توبیخ اش کنیم و به سزای عملش که همان پچ پچ ها باشد برسانیم! ناچار باید گشت.. راهی برای دیدن پشت و داخل دیوار نیست ..باید خیال پردازی و نظریه پردازی کرد .. جن و پری صدر اعظم تمامی تخیل هاست.. و چه تفکره حقیری .. قبلا که گفته بودم نسل من حوصله ی زیادی ندارد .. فکر کردن برایش از هر دردی طاقت فرسا تر است .. حل مسئله را به رفع آن ترجیح میدهد .. به مانند من! چه راهی بهتر از هدفونی در گوش و موزیکی با صدای بلند ؟!
گاه آنقدر دیووانه ی هیجده سالگی خود میشوم که آن را به کیکی تشبیه میکنم که حریصانه حسرت گاز زدن به تکه ای از آن در وجودم آتشی سخت غوغا می کند .. و گاه از اینکه هیجده سالگی ام اینقدر تلخ و پر رمز و راز میگذرد نا امید میشوم .. اما نه! تلخ نیست... طعم گسی دارد... شیرین ولی گس.. ناراضی نیستم .. از اینکه بیهوده نمیگذرد خوشحالم ... و اما.......... و اما هیچ! سخن کوته کنیم که صبر نیز کم است!