با هر تلقین و جبری که شده به خودمون می قبولونیم که شادیم .. آره ما شادی می کنیم .. ما به استقبال نوروز میریم ... شیشه ها رو پاک می کنیم ... همه چیز شسته میشه .. بوی وایتکس و تاید ... سبزه ها سبز میشه .. تنگ های ماهی از قفسه در میاد ... تخم مرغ ها رنگی به خود میگیرن ... سمنو ها سفارش داده میشن ... کفش ِ نو ... رخت ِ نو ... من باید از اینها بنویسم درسته ؟! من باید امیدوار باشم ! من باید خودم رو برای سالی جدید و چهار فصلی از نو اماده کنم ! ولی پس چرا....؟ چرا حساب ها غلط از آب در میاد؟ گذشت زمانی که از چند شب مانده به سال تحویل کفش های نوی عیدم را کنارم می خواباندم ... گذشت زمانی که لحظه شماری کنم برای پوشیدن پیراهن گلدار و جوراب های سفید ... گذشت زمانی که برای عیدی هایم نقشه بکشم ... اهمیتی داره ؟ مگر همین که چیزی باشه ساده برای به تن کردن کافی نیست ؟ مگر بالای زانو و پایین زانو تفاوتی دارد؟ مگر مارک ها و رنگ ها شخصیتم را تثبیت می کنند؟
دلِ من می سوزد ..
دل ِ من می سوزد از خواری ها ... از پستی ها ... از زوال رفتن ها ... از هرز رفتن ها ... به فریادم برس یا رب ... بیاده آن دیالوگی که گفت : خدایا چرا مرا لَچَک به سر آفریدی ؟
من برابری می خواهم ..
من حقوق می خواهم ..
من ارزش می خواهم ..
من احترام می خواهم ..
من دیده شدن می خواهم ..
من نمی خواهم حق تقدم با من باشد ...
من نمی خواهم در وارد شدن و نشستن مقدم باشم ...
من نمی خواهم کسی دری برایم باز کند ...
من نمی خواهم انتخاب شوم ...
من نمی خواهم فروخته و خریده شوم ...
من نمی خواهم چشم و ابرو و قد و بالایم دیده و پسندیده شود ...
من نمی خواهم سنگسار شوم ..
من نمی خواهم روزی از آن ِ خود داشته باشم ....
به من اتاقی از آن ِ خود دهید ...
فکری از آن ِ خود دهید ...
همسری از آن ِ خود دهید نه جسم و روحی که حق داشته باشد بین چهار نفر تقسیم گردد ...
.
.
.
تلخ می نویسم .. می نالم ... غر میزنم ... باشد ...
من می نویسم ...
خواه تو بخوان و خواه نخواه و در تدارک ِ سین هایت باش !

مرثیه می سرایم ... شعر نمی گویم .. شعر گفتن شعور می خواهد و فهم! دستهایی ندارم که در باغچه بکارم و سبز شود ... باغچه خاکی ندارد ... خشک ِ خشک ... به ماننده کویر ... نه دستی و نه باغچه ای ! هیچ شکوفه ای در هیچ کجا آمدنِ بهار را نوید نمی دهد .. ای بهار از برای چه می آیی؟ چه عجله ای داری ؟ بگذار برفی ببارد , بارانی ببارد تا تر شویم .. تا نفسی عمیق بکشیم ! تا ریه هایمان لذتی ببرند ... قلبم میسوزد خدا! چشمانم سو ندارند ... کلمات جاری می شوند... دیگر شاید دلم به یکباره نریزد ...

صلاه ظهر مرداد
هوای پخته ی منگ
دو تا بچه ی بی خواب
ته یک کوچه ی تنگ
با یه تفنگ چوبی ... یه تیر کمون ... یه مشت سنگ
می رفتیم جنگ دشمن
COME ON! کیو کیو ... بنگ بنگ
چقدر سرخپوست کشتیم تو اون کوچه ی بن بست
چه فصل ساده ای بود .. برادر خاطرت هست؟
همه سرگرم بازی
همه بی خبر و شاد
کسی از روزه غصه خبر اصلا نمی داد
هوای بچگی ها
بهاره مهربونی
گذشت و ما رسیدیم به فصل نوجوونی
شبای خوش ِ جمعه , شبای سینما بود
ستاره ی فرنگی , چراغ ِ راه ما بود
یکی آواز میخوند مثه الویس پریسلی
یکی جمیز دین میشد واسه زهرا و لیلی
چه بوسه ها گرفتیم تو اون کوچه ی بن بست
کتک هم خوب خوردیم برادر خاطرت هست؟
بهار بودو هنوزم شب ِ جیک جیک ِ مستون
هنوزم پرده ها بود رو صورت ِ زمستون
گذشت اون شب ِ روشن
شب ِ ستاره و ماه
رسید نسل ِ منو تو به اولین بزنگاه!
بزنگاه ِ بدی بود
چهل سوی پر آشوب
یکی رو باد میبرد پی ِ میراث شرقی
یکی رو آب میبرد به مغرب ِ فرنگی
چقدر ممنوعه خوندیم تو زیرزمین بد بو
همش بحث و جدل بود سر ِ پیام ِ شاملو
تو مسجد شاعره چنگ
تو کافه مومن ِ منگ
عجب سرگیجه ای بود , برادر خاطرت هست ؟
هنوز شبای جمعه , شبای سینما بود
تب ِ تنده یه .... تو کوچه های ما بود
گنجیشگک ِ اشی مشی , لب ِ بوم ِ ما نشین
بیادم هست که یک روز همه جسور و شیردل
شدیم آرتیست ِ اول تو فیلم ِ حق و باطل
موتور
شب نامه
چاقو
رفیق ِ مترقی
زن ِ نیمه برهنه تو یه حجاب ِ شرقی
هوای شور و شر بود تو اون کوچه ی بن بست
همه شیفته و سرمست
تو رویا مونده در بند
چه خواب ها که ندیدیم , برادر خاطرت هست؟
دیگه یادی ندارم از اون جیک جیک ِ مستون
بهار مرد و زمین رفت به رویت زمستون
شکست کِشتی مهتاب تو گِرد موج ِ هیولا
ستاره بود که می رفت به قعر ِ شب ِ دریا
دیگه سکوت ِ تار و کمونچه ی شبانه
حقیقت بود ! حقیقت! نه فیلم بود ! نه ترانه !
کوچه ها باریکن .. دکونا بستن
تفنگ های حقیقی
برادر های دلتنگ
شبی صد دفعه مردیم تو اون کوچه ی بن بست
چه فصل ِ وحشتی بود , برادر خاطرت هست ؟
گذشت اون فصل و ما هم گذشتیم و دویدیم
مثه غباره اندوه
سواره باده ولگرد
از این گودال به اون گود
از این چاله به اون چاه
رسیدیم به آخرین بزنگاه!

همدیگرو هل دادند و و پله ها رو دو تا یکی طی کردن ... زود خودشونو رسوندند توی کلاس و شروع کردن به کشیدن صندلی ها ... صدای قیژ قیژ صندلی ها روی کاشی ها دندون ها رو اذیت میکرد ... همه چی آماده بود .. صدای پچ پچ کردنا و تمنای خوانا نوشتن ورقه ها برای راحت خوانده شدن ...
بالاخره معلم اومد .. یک نفر غائب بود ... نمیشد منتظر موند .. ورقه ها پخش شد ... سکوت و سکوت ...
چند دقیقه گذشت که صدای پاهای از پله های سالن تا به کلاس رسید .. صدا نزدیکتر شد ... قدم های محکم و با فشار ... حتی بدون دیدن هم میشد فهمید با چه سختی ای اون پاها کشیده میشد ... قدم ها به کلاس رسید .. معلم غر زد ... چرا دیر اومدی؟ گفت : ببخشید خانوم ! ... رفت آخر کلاس روی یکی از صندلی ها نشست .. صدای نق و نوق دخترا بلند شده بود .. " خانوم با این همه سرو صدا تمرکز نداریم که " و .....
دخترک عذر خواهی کرد و صورتش سرخ!
.
.
چند روزی میشد که از دختر خبری نبود ... همون روزا یه خبر تو کلاس پیچید ...! بچه ها فهمیدین ملیحه ام اس داره؟
.
دیگه هیچوقت از دخترک خبری نشد !

امر فرموده اند اعلام آمادگی نمایم برای یک بازی ( خیلی لوسه خداییش ) ... گفتیم چشم!
5 شخصیتی که دوست می داریم بغل نمائیم :
 

سه روزی میشه از نت دور بودم ... الان در مکان مدرن و تازه شناخته شده ای ( بدست بشریجات) هستم به نام : کافی نت ... اینجا آهنگ ملایمی پخش میشود ... خلوت است .. من و یک عدد دوشیزه ی دیگر ... کسی مشکل روانی ندارد که در هنگام تعطیلی مدارس بیاید و نت گردی کند .. اصولا در این مواقع جلوی مدارس پلاس می باشند ... لاو می ترکانند  بقولی ... باشد که خوشبخت شوند و سر کار گذارند و سر کار روند ... دینگ دینگ ! اینجا تبریز ... شهناز ... برو تا تهش !

ای کسانی که به وبلاگ من مراجعه می کنید : بدانید و آگاه باشید که اگر تا لود شدن کامل صفحه صبر کنید و انگشت مبارکتان را روی موس هایتان فشار ندهید این صفحه کاملا باز شده و نوشته ها خوانده می شوند و به مشکلی بر نمی خورید ...

تصمیم گرفتم از امشب! همه چی رو بنویسم ...
نه اینکه گزارش کارای روزانه بنویسم ها .. نه
میخوام از فکرهای هر روزم بنویسم
از احساس های روزانه م نسبت به هر چیزی
یه جورایی به خودشناسی کمک میکنه ( اینو خودم کشف کردم )
تو دفترم می نویسم ها .. اینجا که جای این حرفا نیست!
ماهی گلی ها هجوم آورن به شهر ...
شیشه های سمنو به پشت ویترین های مغازه ها
لباسای بنجل!
خونه رو تکون ندادیم هنوز ...
ترق ترق ترقه! میای آتیش درست کنیم ؟ فروغی خوبه یا همافر؟
آقاهه خیلی بی ریخت بود .. ثمین گفت رو پیشونیس شپش بوده یا شوره ... چندشم شد .. دیروز اومد واسمون حرف زد ... گفت تا مقطعی تو همین دانشگاه تبریزه خودمون خونده بعد از اون رفته خارج از کشور ادامه داده ... فکم چسبید زمین ... حتی با اونم مشورت کردم ها .. اونم مدیریت بازرگانی رو تائید کرد ... چرا نمیزارن واقعا آخه آیا ؟
چقدر دختره گلی شدم ... دیگه تا دوازده ظهر نمی خوابم .. دو - سه ساعتی کشیدمش عقب .. آره بابا پس چی خواستن توانستن است به قول ملت !
سحر تو میتونی ... هه ! آره کجایی که ببینی ... حداقل تاثیر حرفاتو ببین! مرورم کن خط به خط از نو .... هر شب ! هر شب اینو باهاش زمزمه میکنم و باقی قضایا !
چقدر تنبلی میکنم توی خوندن ... میترسم کرم کتاب بودنم فروکش کنه .. دو سه صفحه میخونم و می بندم میزارم کنار ... این واسه من یعنی فاجعه!
امروز پرسیدم: مامان منم فوق لیسانس بگیرم میتونم کاندیدا بشم واسه شورا و انتخابات ؟!
.
.
 
پ.ن : زود خوب شو!
پ.ن : اصلا الان من چرا اینا رو به خورده شماها دادم ؟ خوب نخون ! مگه مجبوری! دو نقطه . دی 

این روزها همه رد صلاحیت می شوند , شما چطور ؟ کسی که جدش این ن ظ ا م رو بر پا کرده رو میندازن بیرون ( همون رد صلاحیت ) دیگه چه توقعی میشه از اعلمی خودمون داشته باشیم ؟ ( احتمالا اونو با لگد پرت کردن بیرون )
دینگ دینگ! قطبی یا قلعه نوئی !؟ مسئله این است ...
بسیار شنیده ام که در زندگی باید با سیاستی خاص پیش رفت .. باید پشت تک تک کارها و کلمات سیاستی پنهان باشد تا به مقصود رسید و چیزی را از دست نداد .. اما سادگی را ترجیح میدهم ... بی هیچ منظور و غرضی سخن گفتن لذت بخش تر است ! سیاستی که در همه جا رسوخ کرده .. حتی فوتبال !
س ی ا س ت چیست آیا ؟
ها .. ها ... بو کن ! بوی شیر میداد ؟ یحتمل همینطوره ...
این روزها همه رویای سنتور زدن در سر می پروراندند ! شما چطور؟ استعداد ها و قریحه ها و جو زدگی های شما را خریداریم .. با ما تماس بگیرید !
ما خانواده ی با فرهنگی هستیم ! پدر گرام تصمیم دارند وجهی را برای آقای مهرجویی واریز کنند تا عذاب وجدان مان از بین برود و شرعا مشکلی پیش نیاید. و صد البته قطره آبی باشد به پای درخت از پا افتاده ای به نام سینمای ایران!
و دوباره هشت مارس نزدیک , رگ های غیرت زنان بر آمده! و باز بیاد حق و حقوق و تساوی ! س ن گ س ا ر یا ا ع د ا م ! انتخاب با شما نیست !

سابقه ی دو سال چریدن در هنرستان برای در دست داشتن دیپلم عکاسی و تصویربرداری
سابقه ی یک سال چریدن در آموزشگاه کامپیوتر و سازمان فنی و حرفه ای و دهان به دهان شدن با مردان پشت میز نشین و شکم گنده با مقادیر متنابهی ریش با چشمان از حدقه در آمده تنها برای گرفتن مدارک رایانه کار درجه یک و دو و ویژوال بیسیک ( دیپلم کامپیوتر )
سابقه ی شرکت در کنکورهای هنر - کاردانی سراسری - کاردانی آزاد - علمی کاربردی - پیام نور - ( چیزی دیگه موند ؟ )
سابقه ی هشت ماه چریدن در اموزشگاهی هنری برای کشیدن کوزه و لیوان ( طراحی )
سابقه ی شرکت در آزمونهای دوره ی تغییر رشته ی پیش دانشگاهی
سابقه ی شرکت در یک دوره ی فشرده آموزش فتوشاپ
سابقه ی چند مدت شرکت در کلاسهای موسیقی برای آموزش گیتار
سابقه ی پنج سال وبلاگ نویسی
.
.
.
با تمام اینها من هنوز هیجده ساله ام و یک پایم در هوا معلق !

بوی کبریت سوخته ... بوی شمعی که داره آب میشه ... تلخه ... منو یاده تنباکوی سر قلیون میندازه .. چرا ؟ نمیدونم خب ... قوطی رو بر میدارم که از توش یدونه کبریت در بیارم اما میدونم که چیزی توش نیست همه ی کبریت هاشو قبلا سوزوندم اما خب باز میکنم و می بینم پر از کبریت های نسوخته ست .. یعنی چی ؟ این که چیزی توش نبود ! حدس میزنم حتما توی خواب دیدم که خالیه و سوخته ... وب یکی از بچه ها رو باز میکنم .. رکاب می زنیم ... این مطلبشو خوندم خب آره براش کامنتی هم گذاشتم ( حتی دقیقا جملاتی که نوشتم هم یادم مونده ) ... اما! اما هیچی نیست .. مثه اینکه ردی از من اینجا نبوده .. و فکر میکنم اینم توی خواب دیدم ...
جالبه! نیست ؟ ده هست دیگه چرا نمیفهمی ؟! نفهم ...
بد اخلاقم!
فراموش کارم !
بد قولم !
سگ میشم گاهی !
پاچه میگیرم گاهی !
سحر کوچولوی تو دلم باهام دعوا میکنه ...
چقدر خوبه آدم گاهی خودشو به خریت بزنه .. جدی نگیره .. تا تهش نره .. به عاقبتش فکر نکنه ... امروز رو داشته باشه حالا ... خودشو احمق نشون بده ..
چقدر خوبه !
چرا نمیتونم ؟!
You are my heart , You are my soul... بخون عزیزم بخون ...
پسره واقعا چه انگیزه ای داشت امروز چند بار پشت سر هم اون آهنگو گوش میکرد ؟ کمر باریک من ... شاید روی rep بوده و حواسش نبوده اصلا .. شایدم خاطره ای ازش داشت ... شایدم می خواست روی مخ ملت ( که همانا ما باشیم ) قدم بزنه ...
درد میکنه لعنتی!
زمستون برای تو قشنگه پشت شیشه , بهاره زمستونا برای تو همیشه
توئم برای مهرجویی اشکی ریختی؟ باید خیلی با انگیزه باشه که برای همیشه خودشو کنار نکشه ..