اهل طاعونی این قبیله ی مشرقی ام
تویی این مسافر شیشه ای شهر فرنگ
پوستم از جنس شبه
پوست تو از مخمل سرخ
رختم از تاوله
تن پوش تو از پوست پلنگ
.............
تو به فکر جنگله اهن و آسمون خراش
من به فکر یه اتاق اندازه ی تو واسه خواب
تن من خاکه منه ساقه ی گندم تن تو
تن ما تشنه ترین تشنه ی یک قطره ی آب
.........................
شهر تو شهر فرنگ
آدماش ترمه قبا
شهر من شهره دعا
همه گنبداش طلا
تن تو مثل تبر
تن من ریشه ی سرد
.................................
نباید مرثیه گو باشم واسه خاک تنم
تو آخه مسافری خون رگ اینجا منم
تن من دوست نداره زخمی دست تو بشه
حالا با هر که هست
هر کی که نیست
داد میزنم:
بوی گندم مال من
هر چی که دارم مال من
یه وجب خاک مال من
هر چی میکارم مال من
!

نه تاریکه و نه روشن .. چیزی بین این دو اما تاریکی لجوجانه سعی دارد بیشتر خودش را نشون دهد و موفقیتش رو به رخ سفیدی روز بده...
ابری تر از این حرف هاست ..دانه های ریزی به نام برف نیز میبارد !
آماده ام .. تنها کافیست زیپ کاپشنم رو بکشم بالا و برم...میرم کفش بپوشم و همین که پوتین هامو به پا میکنم و با وسواس سعی دارم شلوارم کاملا زیرش صاف بایسته و موفق میشم تازه به یاد میارم که سردار ر ا د ا ن محترم و عزیز دستور داده اند این قرطی بازی ها ممنوع! اگه اینجوری بپوشین میگیریم جیزتون می کنیم .. باشد که رستگار شوید ! اهمیتی نمیدم و شونه هامو میندازم بالا و به خودم میگم : ...... ( چیزه جالبی نبود )
مامان میپرسه : کجا؟
جواب میدم : هواخوری!!
........
دستامو میکنم تو جیبام و را می افتم.. اولین کاری که میکنم زود با پشت دست رژ لب قهوه ای سوخته مو محکم پاک میکنم .. دلم هیچ نگاهی نمیخواد .. میخوام بزارن کمی راحت باشم.. بی خیالی از سرو روم میباره! بی اعتنا به آدمای عجیب میگذرم و با خودم فکر میکنم .. اینجا خیابونی ست که من میتونم هزاران صفحه از خاطراتی که توش داشتم بنویسم ... چه بسیار دفعاتی که با معشوقه های سالهای نه چندان دورم اینجا رو طی نکردم! پسرک هایی که عاشق بودند مرا ... و شاید هم لاف عاشقی میزدند ..معشوقه هایی که هیچ تعلق خاطری بهشون نداشتم و ندارم به استثنای یک نفر!  در اصل من عروسکی کوکی بودم که کنار اونا راه میرفتم و نقش معشوقه رو بخوبی ایفا میکردم... اینجا همون جایی ست که چند سال پیش که من دختری تازه دبیرستانی شده بودم همراه با پسرکی که کنارم بود قدم میزدم .. اون اشک می ریخت و من به سرعت آدامس نعنایی مو می جویدم و به امتحان آخره هفته فکر میکردم!
.............
میرسم سر خیابون .. میرم سراغ دکه ی روزنامه فروشی و میگردم و میگردم و بالاخره یه چلچراغ اون زیر ها پیدا میکنم !  بیاد میارم زمانی ( شاید پنج سال پیش ) حتی آخرین روز هفته هم که میرفتم سراغش چندین جلدی که رو دست فروشنده باد کرده بود رو میدیدم و با خود فکر میکردم : یعنی جز من هیچکس اینو نمی خونه؟ ولی حالا همه چیز عوض شده... دیگه شماره ای باد نکرده رو دستش و فردا آخرین روزه هفته ست!
بر میگردم! چشمانم به چشمانی گره میخوره که چند سالی ست جز نگاه چیزی بینشون نبوده ... چشم هایی که همیشه در این خیابون اینطور به هم دیگه زل میزنن... اوه چقدر بزرگ شده.. با اون روزها هیچ سنخیتی نداره ... یعنی منم....؟!
دخترو پسری جلوتر از من کنار همدیگه قدم میزنن و با تلاشی عجیب سخت دست یکدیگرو گرفتند... از چند فرسخی میشه فهمید که دختر دهه ی هفتادی و پسر مثل خودم از اواخر دهه ی شصت باشه! یه ریز دارن حرف میزنن.. من چیزی نمیشنوم .. فقط از زیر شالی که جلوی دهنمو باهاش گرفتم لبخند تلخی میزنم و میگم باور نکنید این گرمی رو.. همش گذراست..
صدای اس ام اس از توی کیفم میاد .. دلم نمیاد دستامو از توی جیبم در بیارم ..
هوا کاملا تاریک شده و برف آروم آروم داره میباره ... شب قشنگی یه .. و شاید هم میتونه باشه!
میرسم نزدیک خونه .. مجبور میشم دستامو از جیبم در بیارم و توی این شلوغی یه کیفم کلید رو در بیارم .. همونجور که جلوی در ایستاده م چشمم به گوشیم میخوره و باز میکنم ببینم کی چی نوشته ..." چه کسی میداند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی؟ چه کسی میداند که تو در حسرت یک روزنه در فردائی؟ پیله ات را بگشا . تو به اندازه ی یک پروانه زیبایی "  لعنتی ! تکراری بود ...

تو بینهایت شب وقتی نگات می خندید
چشمای خیره ی من اندوهتو نمی دید
چرا غریبه بودم با غربت نگاهت تصویرمو ندیدم تو چشم بی گناهت
کاشکی برای قلبت یه آسمون می ساختم
روح بزرگ تو رو چرا نمی شناختم
آئینه گریه میکرد وقتی تو رو شکستم
ستاره پشت در بود وقتی درا رو بستم
تو بودی و سکوتو غروب سرد پائیز
باغچه رو زیرو رو کرد برگای زدرد پائیز
حالا منه غریبه دنبال تو میگردم
با قلب آسمونیت کمک کن تا برگردم

چی شد  که زنها جنس لطیف شدند و مردها جنس خشن؟
کی تقسیم بندی کرد؟
کی این برچسب لطیف و ضعیف رو چسبوند به پیشونی زنها؟
گاهی فکر میکنم خودشون مقصر بودن!
خودشون کاری کردن تا دوم باشم. خودشون خواستن زیر دست باشن. خودشون از ترس رویارویی با مشکلات و کارهای بزرگ خودشون رو پشت اون جنس خشن پنهان کردند.
روشنفکران جامعه ما عقیده دارند که زن و مرد حقوقی برابر دارند. کسی حق اونا رو نخورده. به زنها فکر میکنند و دغدغه ی آزادی اونا خوره ی روحشون شده ولی حتی همین روشنفکران هم از اینکه کسی رو زیر سلطه داشته باشن لذت میبرن.
زنها تعاریف مختلفی از آزادی دارند. بعضی ها آزادی رو فقط در پوشش میبینن و فکر میکنن بزرگترین ناحقی همون بوده. در حالیکه به نظر من پوشش و آزادی بحث های جدا از هم شناخته میشن . پوشش رو میشه با اعتقادات و دین تطبیق داد نه هنجارهای جامعه.
در این بین زنهای خیلی کمی پیدا میشن که واقعا از آزادی تعریف درستی دارند! تعریفی که میگه : اگه تو میتونی منم میتونم!
نسل جدید! نسل سومی ها..  بیایین ماهایی که قراره تا چند سال دیگه زندگی های جدیدی رو شروع کنیم نه بزاریم حقی از ما خورده بشه و نه حقی از کسی بخوریم. سه سال پیش ساعت هایی که قانون کار میخوندیم اولین چیزی که به ما یاد دادن این بود: حق دادنی نیست ,  گرفتنی ست!
نباید بشینیم و منتظر باشیم تا روزی این اوضاع درست بشه. باید بلند شیم و بگیم میتونیم و خودمون رو ثابت کنیم. تنها راه همینه.

اینو از جایی کپی کردم:

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود              دین راز سر به مهر به عالم سمر شود

چقدر خسته م!
تن نحیفم داره ذره ذره آب میشه

-  نیگا ! ریختشو..
-  طفلک اصلا قیافه نداره ..
-  دلم میسوزه براش خب چی کنه تقصیره خودش که نیست
-  ایش! اینم شکله که این داره آخه ؟ آدم چندشش میشه
-  وای چه نازه کاش این با من دوست میشد
-  فداش بشم الهی آدم کیف میکنه وقتی نیگاش میکنه ها
+
+
+
اینا فقط گوشه ای از دیالوگ هایی بود که ما در برخورد با افراده مختلف به زبون میاریم. تا حالا دقت کردین چقدر ظاهره طرف مقابلتون در روابطی که باهاش دارین تاثیر داره؟
خیلی از ما میگیم نه اصلا مهم نیست ! مهم سیرت انسانه نه صورت و یک سری از این حرفای کلیشه ای .. ولی وقتی خوب فکر میکنیم و دقیق میشیم و با خودمون رو راست میفهمیم که چه تاثیری داشته!
نامه ها ی بزرگ علوی رو خوندین ؟ اونجا به خوبی رفتار مردم با یک آدم بد چهره رو توصیف کرده ! و اینکه این روابط چه تاثیری در خوده اون فرد بد چهره باقی میزاره.. تاثیرهای بدی مثل: از بین بردن اعتماد به نفس ... کم رویی ... ترس و وحشت ... و خیلی چیزای دیگه.
واقعا این از چی ناشی میشه؟ اینکه ما انسانهای خوش قیافه رو به بد قیافه ها ترجیح میدیم ؟ از همون میل انسان به زیبایی؟!  تو کتابای بینش می نوشتند:" انسان میل به زیبایی ها دارد و خواهان زیبایی ها و بهترین هاست".
اگه واقعا اینطوره پس چرا باید انسانهای بد قیافه آفریده می شدند؟ برای شکر کردن بقیه و نا شکری نکردن بقیه آدما از چهره شون؟ یا عبرت اونا؟

+ برم دفترچه بخرم و بیام ؟ مهلتش تموم میشه ها!
++ نه لازم نکرده شنبه میری.

رو بنده ات را به کناری بکش و بگذار خوب تماشایت کنم... آنگونه که من میخواهم نه آنگونه که خود هستی!
پروردگارا! گاه سخت دلم برایت میسوزد.. گاهی اوقات با خود فکر میکنم دیوار تو حتی از دیوار من نیز کوتاه تر است.. بندگان ت حماقت های خود را به پای بی رحمی و قضا و قدر تو می نویسند ... اتفاق تازه ای نیست و تو خود بهتر از هر کس این را میدانی ...
پروردگارا ! اسلامت را به تباهی کشیده اند و دیر گاهیست کسی از بنده گانت سخنانت را به درستی بیاد ندارد...
دل من میلرزد.. نه همیشه ! آن زمان که به یادت می افتم .. به یاده صبر و سکوتت .... صبر از آن یعقوب و یوسف و ایوب نبود ... صبر لایق توست!

میترسم..
به روم نمیارم ولی هنوز هم دستام میلرزه از ترس
شاید از زمین لرزه های اولی همچین نترسیدم ولی دیروز ظهر مرگ رو حس کردم...
مثل همیشه توی اتاقم نشسته بودم پای کامپیوتر در مورد زلزله ی دیشب مطالبی رو میخوندم که یک دفعه .....
لرزش شیشه ها !
ترسم از تنهایی بود .. همه پایین بودن و تنها من بالا ..
با سرعتی عجیب پله ها رو طی کردم رسیدم پایین ... پیش بقیه ... با خودم فکر کردم با هم مردن خیلی بهتره !
هنوز هم ترس دارم ..
بازم میگم نکنه همین لحظه که دارم می نویسم که اتفاق دیروز بیافته
......
با چه حسرتی اتاقمو نگاه میکنم .. با چه حسرتی دیوارای خونه مونو نیگاه میکنم .. با چه اشتیاقی دیشب مامانو بابا رو نیگاه کردم ..
اونقدر که از زیر آوار موندن میترسم از خوده مرگ ترسی ندارم ..
خدایا توی این زندگی چه چیزهایی باید ببینیم ما؟!

1- حالم بده ... عشقم رفته نیومده .. امشب درجه ی تبم رو هزارو سیصده ... اییییییی نه بابا از این جوات بازیا نیست من جدی جدی حالم بده ها .. اون همه دیروز خودمو پیچوندم تو لباسا بازم بی فایده بودو سرما رو خوردم.. اح چقدم بد مزه بود این سرما هه... دیشب مثه بچه آدم سرمو گذاشتم خوابیدم صب بیدار شدم دیدم اصلا نمیتونم نفس بکشم گلوم کوچولو شده ( این اصطلاح خودمه ) خلاصه گفته باشم اگه خواستین بیایین ملاقاتم و حالی ازم جویا شین ( چه ادبی! ) با خودتون کمپوت سیب بیارین .. کرانچی هم می تونین بیارین تا وقتی خوب شدم بخورم...

می ایستم پشت پنجره
کمی پرده رو میزنم کنار تا بهتر ببینم..
بام آسمون شیری شده.. جدیدا از آسمون شیری وحشت میکنم..
بیرنگی و مات بودنش تداوم مرگ رو به یاد میاره..
هوس میکنم لای پنجره رو باز کنم و هوای تازه بگیرم. سوز سردی میاد تو... جمع میشم تو خودم ولی دلم نمیاد پنجره رو ببندم...
با خودم میگم اینه که هوایی که دوس داشتیا پس باز بزار پنجره رو خوب ازش استفاده کن.. کاری نکن چند ماه بعد حسرت بخوری... این روزها شدید دارم سعی میکنم لحظه رو دریابم...
این روزها بیخیالی همراه با احتیاطی خفیف رو دارم تجربه میکنم!
فنجون داغ چایی تو دستم مونده و کمی گرما به امانت پیشم میزاره.. دونه های برف درشت تر میشن و دلم نمیاد از کنار پنجره برم کنار... پرنده های مشابه کبوتر خونه ی ما حتی تو این سرما هم همدیگرو تها نذاشتن و باز هم چسبیدن به هم ... با خودم فکر میکنم یعنی همین بودن کنار هم براشون کافیه؟ همین گرمشون میکنه یعنی؟ اینا که دیگه نامزد نیستن تا بگیم اول زندگیشونه حالا داغن نمیفهمن هیچی... نمیدونم بگذریم!
از اونا میگذرم و رشته ی فکرم میرسه به جاهای دیگه .. به سقف هایی که داره چکه میکنه تو این لحظه و برف به این زیبایی رو دشمنی سخت برای خودش میدونه.. به دستهایی که الان داره یخ میزنه.. دستهای اون مردی که سر چار راه اطلاعات میفروشه یعنی الان هم اونجاست و اصرار به فروختن اونا داره؟
برف وقتی میباره قشنگ و رمانتیک و هیجان انگیزه ولی بعدش....... یخ هایی که روی زمین به جا میزاره همه ی اون قشنگی هارو به درک واصل میکنه!
 

یادم نبودا...
یعنی چرا میدونستم آذر ماه بود ولی فک میکردم اواخرش
ولی سمیرای عزیزمم با تبریکش غافلگیرم کرد
دو سال شدا
!
دو ساله دارم می نویسم..
دو ساله با بلاگفا رفیقم..
دوستتتتتت دارمممممممم پرسپکتیوم...
وبلاگ پاییزی من خیلی برام با ارزشی!