1- دو - سه هفته پیش که از جلوی اون مغازه هه رد میشدم دیدم نوشته یک عدد کیس پیدا شده از گم کرده(!) تقاضا میشود بیاد بگیره ببره.. امروز باز از جلوش رد شدم دیدم نوشته یک عدد کیبورد....... پیشنهاد میکنم بره یه مانیتور بخره واسه خودش یه سیسنم ردیف کنه! والا دیگه..

دفترو میزارم جلوم و شروع میکنم به نوشتن ولی همون اول کار دستم می ایسته و مخم هنگ میکنه.. یادم میره چی میخواستم بنویسم .. همین که یه چیزی میاد و میخوام بنویسمش این بار نوبت این روان نویس لعنتی که ننویسه چند بار تکونش میدم و دوباره مینویسم ولی نه نمیشه گیر میکنه بین کلمه ها.. بین کلماتم فاصله میندازه .. درست مثل طرز نگارش نوشته هام که بینشون هزاران فاصله ست .. بیخیالش میشم و دفترو محکم میبندم پرتش میکنم روی تخت ...
سرمو میندازم پائین و فکر میکنم که من چیم شده؟ من چرا اینقدر خود درگیری دارم آخه؟ چرا دلم میخواد با همه ( بیشتر با خودم ) لج کنم ..

شاید روزانه طی اتفاق هایی که برامون می افته چندین بار با خودمون گفته باشیم ای کاش اصلا اینجوری نمیشد.. ای کاش چیزی عوض نمیشد...
از این ای کاش ها توی ذهن من فراوان یافت میشه.. ولی عین حقیقت میمونه .. بی هیچ تعارف و تظاهری ...
ای کاش های من بر میگرده به سالها پیش .. شاید ده سال ... روزهای بچگی .. تا نه سالگی .. همه چی خوب بود .. من بودم و یه خانواده ی خوشبخت .. همه چی خوب بود ... خوب پیش ی رفت .. نمیدونم شاید چون کوچیک بودم خیلی کمبود ها رو حس نمیکردم ولی هر چی که بود اون چیزایی رو که توی اون سن می خواستم رو داشتم.. روزای خوبی بود ... روزایی که هر روز کمی از ساعت دو گذشته بابا با چند تا نون توی دستش می رسید خونه .. بابا خیلی خسته بود آخه ساعت شیش صبح بیدار میشد میرفت اداره .. همیشه اون لباسای سبزشو دوست داشتم .. اون کلاهش که شبیه کلاه آقا پلیسا بودو دوست داشتم ... همیشه اون ستاره های رو شونه ی لباسش واسم سوال بود.. نمیدونستم چیه ... آره خوب ما اون موقع ها هیچی نداشتیم اجاره نشین بودیم .. زندگیمون سخت می گذشت ولی هیچوقت به یاد ندارم این سختی رو حس کرده باشیم .. بابا نمیذاشت ما چیزی بفهمیم .. شبا دور هم می نشستیم و می گفتیم و می خندیدیم .. جمعه شبا می رفتیم بیرون ... حداقل دو هفته یه بار با همدیگه می رفتیم سینما .. بعدش پیاده می اومدیم تا خونه و توی راه کلی حرف میزدیم .. ما دخترا جلوتر و مامان اینا پشت سرمون ... هر وقت هم میشد می رفتیم یه چیزی می خوردیم.. آره این بود همه ی تفریح ما .. ولی هر چی که بود عالی بود.. لذتی عجیب داشت ...!
الان ما دیگه اجاره نشین نیستیم .. دیگه بابا اداره نمیره .. دیگه میدونم اون ستاره ها نشوونه ی چی بود .. دیگه الان پژوی جلوی در اجازه نمیده تا با حسرت به ماشین های توی خیابون خیره بشیم .. و خیلی چیزای دیگه که برای یه زندگی نسبتا خوب لازمه و ما همه رو داریم !
اما خیلی وقته با هم دیگه نرفتیم سینما .. با اینکه مجبور نیستیم پیاده بریم ولی بازم با این حال به ندرت پیش میاد همگی با هم بریم یه جا .. دیگه ظهرا بابا نون داغ نمیخره و بیاره .. خیلی وقته که نون های سفره ی ما رو سوپر مارکت محل زحمت فروشش رو میکشه ... دیگه خیلی وقته از ته دل نخندیدیم ... خیلی وقتا حرفامونو به همدیگه نزدیم.. فاصله ی عجیبی بینمون ایجاد شده ..!
فاصله ای که روز به روز ما رو از هه دورتر میکنه..!
----------------
حسرت میخورم ...! من حق دارم حسرت اون روزا رو بخورم ...

ای بزرگ موندنی ... ای طلایه دار روز
                  سایه گستر رو تنت از گذشته تا هنوز
ای صدات صدای نور تو شب بوسیدنی
                  ای سخاوت غمت بهترین بوسیدنی
واسه این شرقی تن داده به باد
                  تو غباری حس وطنی
تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی
                  اگه شعرم زمزمه توی بازار صداست
تپش قلبم اگه پچ پچ شاپرکاست
                  تو رو فریاد میزنم ای که معجزه گری
ای که این شب زده رو به سپیده میبری
                  واسه این شرقی تن داده به باد تو غبارایی حس وطنی...
تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی ...
                  ای تو یاور بزرگ همه قلبای شکسته
ای تو مرحم عزیزه هر چی دست پینه بسته
                  رو کدوم قله نشستی تو که دنیا زیر پاته
واسه دستای خالی لرزش پاکه صداته
                  توی قرن دود و آهن تو رسول گل و نوری
تو عطوفت مسلم تو حقیقت غروبی
    تو مفسر محبت
         تو طلایه دار صبحی
               فاتح تاریخی من
                   تو خوده سردار صبحی
                           اسم تو اسم شب من
                 به شکوه اسم اول
             متبرک و عزیزی
    مثه سجده گاه آدم

قفسی که ندونسته گرفتارش شدیم..! و شاید شدم...
حس نابودی همه ی روحیاتی که طی چند سال زندگی بوجود اومدن..
حس نفرت..
++ بغض
++ کینه
درد بی درمونی که ...!!!
------------------------------------
گرفتار شدم در نسلی که حیرون و مات بیرون زمین نشسته و داره می بینه چی میخواد بر سرش بیاد..
آه .. لعنت به نسلی که چیزی از خودش نمیدونه..
نسل گنگی که منتظر جرقه ست..!

قبول شدم..! کامپیوتر ... تبریز!

ببین من امیدوارم..ببین من میخندم .. ببین من غر نمیزنم ... ببین دارم سعی خودمو میکنم تا کمی آدم باشم و طبیعی ... من میخوام ولی ... ولی پس باز این اشکای شور چیه یهویی صورتمو تر کردو لبمو شور ... دیدی ؟ حداقل تو که دیدی من خواستمو نشد ...