نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی دانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی آنقدر مشتاقم از گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
که در هر دم نفس گرم خودش را درون آن فرو ریزد
و با هر نفس خویش حال خفتگان مرده را آشفته تر سازد

دلم تنگه .. نمیدونم واسه ی چی یا واسه ی کی ... درست حال کسایی رو دارم که انگار یه چیزی رو گم کردم .. یه جورایی سر درگم ... کاش خدا وقتی ما رو فرستاد این پایین یه دفترچه میداد دستمون می گفت باید برین این چیزایی که اینجا نوشته شده رو انجام بدین بعدش دوباره برگردین این بالا ...
واقعا بعضی وقتا فکر میکنم خدا هم خیلی خود خواهه ها ... نمیدونم چرا حس میکنم فقط ما رو افریده تا اونو عبادت کنیم و کارهایی که گفته انجام بدیم .. اگه این کارا رو کردیم که خب هیچی میشیم ادم خوبه و صورتمون نورانی میشه می برنمون تو فردوس و کلی میوه های خوشمزه میدن میخوریم .. ولی وای به حالمون اگه برخلاف خواسته ی اون حرکت کنیم ... همچین به قول خودش حالمونو میگیره که دیگه از این غلطا نکنیم .. پس این قدرت انتخاب و این چیزایی که میگن چی میشه این وسط؟ هیچی دیگه یعنی کشک ... آره خب قبول دارم بزرگ هست .. مهربون هست .. دوای دردا و بیقراری های من هست .. ولی یه کوچولو تو ذهنم علامت سوال درست کرده با این فلسفه ی افرینشش.
یه نفر میاد که من منتظر دیدنشم ...
 یه نفر میاد که من تشنه ی بوئیدنشم ...
مثه یه معجزه اسمش تو کتابا اومده ..
 تن اون شعرای عاشقونه بلده ...
خالی یه سفره مونو پر از شقایق میکنه ...
 واسه موجای سیاه دستا رو قایق میکنه ...
همیشه غایب من زخمامو مرحم میزاره ...
 همیشه غایب من گریه هامو دوس نداره ...
نکنه یه وقت نیاد صداش به دادم نرسه ...
 آینه ها سیاه بشه کور بشه چشم ستاره ...

بازم احساس پشیمونی میکنم ... انگاری که یه جای راهو اشتباه رفته باشم! چقد خوبه وقتی بچه ایم میگن عقلش نمیرسه برامون تصمیم میگیرن ولی وقتی بزرگ میشیم دیگه اینجوری نیست .. دیگه خودت باید راهتو انتخاب کنی ... بین خودمون بمونه ها ولی من از این انتخابه خیلی میترسم ... شاید شک دارم .. شایدم قدرتشو ندارم ... نمیدونم واقعا .

بازیچه ی دست زمان در این دنیا ماندم چنان
افسرده و حیران
سرگشته و نالان
چون ادمک زنجیر بر دست و پایم
از پنجه ی تقدیر من کی رهایم؟
ای که تو دادی جانم .. گو به من تا کی بمانم؟
آدمی چون ادمک
مخلوقی سرگردان

یه تلنگر بزنین به حال من
             اشک گرم گوله به گوله میچکه
                                   تو دلم شرشره بارون میگیره
                                                    اشک چشمام تو دلم میترکه

من که نرفتم بیرون ولی میگن خیلی خلوت شده..!فقط یه سوال برام پیش اومده: منم میدونم شماهام می دونین تنها تفریح ملت این بود که ماشینشونو بردارن برن اینور اونور یه گشتی بزنن با این وضع ( سهمیه بندی ) از این به بعد تفریح اون جوونایی که تنها کارشون بالا پایین کردن خیابونا بود میخواد چی باشه؟ آقایونی که اون بالا بالاها اطراق کردین میشه بفرمائین واسه ی این مشکل چه راه حلی دارین؟

این عکسم مال اردیبهشت 85 - شاه گلی - عکاس این شاهکار هنری هم منم دیگه...( از بس کوچیکش کردم عکسه بیچاره بی ریخت شد )

 من خستم..! خیلی زیاد... من از اینهمه حرف و بحث خسته شدم.. سکوت میخوام .. آرامش محض ... چرا آدما نمیفهمن؟ چرا هیشکی شعورش نمیرسه؟ من نمیخوام بین این احامق باشم ( خودم یافتم اینو ) خدایا هیچوقت روزی رو نیار که منم انسان منفعت طلبی بشم ... خدایا من اصلا دلم نمیخواد کسی رو برنجونم .. نمیخوام دل کسی رو بشکونم ... هر کی ندونه لااقل تو یکی که دیگه باید اینو خوب بدونی ... خدایا نزار اینقدر ناجوانمردانه در مورد من قضاوت کنن ... خودت که میدونی .. مگه نه؟

و من هوز هم وقتی با نیشی که بین حرفام هست بقیه رو می رنجونم از خودم متنفر میشم .. بازم دندونامو فشار میدم و ....و من هنوز هم مثه شبای قشنگ تابستون پارسال دیوونه وار صدای چاووشی رو دوست دارم ...
تو منو گذاشتی رفتی توی روزگار وحشی
توی کوچه های غربت دنبالم حتی نگشتی
هنوزم وقتی اینارو میخونه یه چیزی توی دلم جا به جا میشه ... الان که  دوباره کتابای سالهای دبیرستانمو باز میکنم گوشه کناراش خیلی راحت میتونم تیکه های چاووشی رو پیدا کنم با امضای سعیده .. هر دفعه که می بینم شون یه چیکه اشک خیلی آروم از چشمام سر میخوره میاد پایین به یاده روزای خوشی که داشتیم ... ولی حیف که نمی دونستم عاقبت اون خنده ها این استرس ها و نگرانی های این روزاست ...
دارم به یه نتایجی میرسم .. یعنی خیلی وقته که فهمیدم اینو ولی این چند روز اخیر دیگه مطمئن شدم ... به این نتیجه رسیدم که من اصلا و ابدا به درد این زندگی نمیخورم ... شاید خیلی های دیگه م اینجوری باشن مثه من .. کسایی که دوس ندارن تنهایی شونو با هیچی عوض کن درست مثه خودم .. دلم میخواد تنها باشم تا هر طور که دوس دارم روزامو شب کنم ... اون کارایی که دلم میخواد رو بکنم ... وحشتناک کتاب بخونم بدون هیچ مزاحمت و سرو صدایی ... بدون هیچ محدودیتی اون رشته ای که دوس دارم و بخونم و ادامه بدم ... تنهایی منو فقط چند تا چیزه که کامل میکنه : کتابام.. سی دی هام ... چلچراغ هام ... عکسام ... عکس کسایی که دوسشون دارم ... فکرم .. عقایدم ... معبودم ...
اینارو میشه همین جوری هم داشته باشم و دارم ولی اینکه خودت باشی و آزادی داشته باشی خیلی فرق میکنه با اینکه همیشه اطرافیانت یه زهرخند بزنن به خواسته هات ...

اینم از لای یکی از کتابام پیدا کردم ... سعیده نوشته بود برام رو یه تیکه کاغذ واسه یادگاری... واقعا یادگاری قشنگ تر از اینم پیدا میشه؟

اگر ایران به جز ویران سرا نیست
من این ویران سرا را دوست دارم
اگر تاریخ ما افسانه رنگ است
من این افسانهها را دوست دارم
نواى ناى ما گر جانگذاز ست
من این ناى و نوا را دوست دارم
اگر آب و هوایش دلنشین نیست
من این آب و هوا را دوست دارم
به شوق خار صحراهاى خشکش
من این فرسوده پا را دوست دارم
من این دلکش زمین را مىپرستم
من این روشن سما را دوست دارم
اگر بر من ز ایرانى رود زور
من این زور آزما را دوست دارم
اگر آلوده دامانید اگر پاک
من اى مردم شما را دوست دارم