راستی ببینم همه جا اسمون این رنگیه یا فقط این تبریز خراب شده اینجوره؟

هنوزم تیر و ترکش قلبو میشناسه هنوز شب زیر سرب و چکمه میناله

نخواب اروم گل بی خار و بی کینه نمی بینی نشسته گوله تو سینه

اخه بارون که نیست رگبار باروته سزای عاشقای خوبه ما اینه

نترس از گوله ی دشمن گل لادن که پوسته شیره پوسته سرزمین من

اجاق گرم سرمای شب سنگم دلیل تا سپیده رفتنو رفتن

نخواب اروم گل بادوم ناباور گل دل نازک خسته گل پرپر

نگو باد ولایت پرپرت کرده دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره نگو این ابر بی بارون نمیزاره

مثل یار دلاور نشکن از دشمن ببین سر میشکنه تا وقتی سر داره

نذاشتن همصدائی رو بلد باشیم نذاشتن حتی با هم دیگه بد باشیم

کتابای سفید و دوره میکردیم که فکر شاه گلایی از نبرد باشیم

بخون با من نترس از گوله ی دشمن بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره نگو تقدیر ما صد تا گره داره

به پیغام کلاغای سیاه شک کن که شب جز تیرگی چیزی نمیاره

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

بخون وقتی که خوندن معصیت داره بخون با من بیا تا من نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره ولی خشم تو مشت محکمی داره

عزیز جمعه های عشق و ازادی کلاغ پر بازی با تو عالمی داره

این متن رو سال ۸۲ تو وبلاگ قبلیم گذاشته بودمش امروز باز هوس کردم اینجا بزارمش :

دلم گرفته است به کنار پنجره ميروم . پنجره را باز ميکنم . سوز سردی به درون اتاق ميوزد نا خود اگاه در خود جمع ميشوم .

هميشه از زمستان متنفر بودم . به نظرم روزهای سرد برفی تنها نشانه مرگ است (مرگ تدريجی) از زمستان متنفرم چون چهره ها را خشک و بی احساس ميکند . از زمستان متنفرم چون چهره شهرم را غمگين و خاکستری ميکند. از زمستان متنفرم چون...

به روبرو خيره ميشوم درخت خشک گيلاس روبرو مرا به ياد مرگ می اندازد . به ياد اينکه من نيز روزی مانند اين درخت خشک و تهی ميشوم و سر انجام روزی به اخر خط ميرسم . صدای اواز پرنده ای مرا به خود می اورد . به ياد اين افتادم که زندگی هنوز جريان دارد و بايد ادامه داد ولی کاش ميشد ديگر حرکت نکرد نفس نکشيد دوست نداشت و ...

سر به اسمان بلند ميکنم وای خدای من دل اسمان نيز مانند دل من گرفته است . شروع به گريه کردن ميکند دانه های برف بيرحمانه روی صورتم فرود می ايند و من هنوز جلوی پنجره ايستاده ام . به اسمان رشک ميبرم که چگونه خود را سبک ميکند و دلش ارام ميگيرد ولی من نمی توانم شايد هم می توانم ولی اين غرور کذايی ام اجازه نمی دهد گريه کنم.

شدت برف شديد تر ميشود و دانه های برف با سماجت بيشتری به صورتم می خورند و من هم چنان جلوی پنجره ايستاده تم.